Waarom ik veganist ben

Vandaag is het world vegan day. Dat leek me een mooie dag om eens met jullie te delen waarom ikzelf eigenlijk ooit de stap heb gezet om veganist te worden en hoe dat proces is verlopen. Ik vind het zelf ook altijd zeer inspirerend om dit soort verhalen van anderen te lezen. Daarom wil ik ook graag mijn proces met jou delen. En bereid je voor op een lange en hele persoonlijke blog. Voor mij was het namelijk geen kwestie van cold turkey afkicken van dierlijke producten na één documentaire, maar een jarenlang proces. Ik heb wel eens eerder gedeeld met jullie dat ik als puber anorexia heb gehad. Deze periode heeft voor mij heel veel betekend in mijn keus om later veganist te worden. Maar laten we gewoon eens bij het begin beginnen.

Waarom ik veganist ben

De ecowarrior in mij

Voor zover ik weet, ben ik altijd al bezig geweest met het milieu en de invloed die ik daarop heb. Het is altijd al een soort van passie geweest in mij. Maar dan natuurlijk wel op het niveau dat een kind kan begrijpen. Zo dacht ik echt nog niet na over de effecten van 1 stukje vlees op het milieu toen ik 8 jaar was. Maar was ik wel bewust bezig met het feit dat je je afval beter kan scheiden, je niet te lang moet douchen en eten natuurlijk ook niet weg moet gooien.

Zo rond mijn 12e veranderde er veel

Zonder al te diep in detail te gaan – dat is ook totaal niet relevant voor dit verhaal 😉 – rond mijn 12e was de start van behoorlijk wat ellende thuis. Er was veel onrust in het gezin. Mensen die mij privé een beetje kennen, weten dat ik er erg van hou om van alles te delen en over dingen te praten. Maar wat er thuis gebeurde mocht en kon ik niet delen.

Een eenzame periode

Omdat ik niets mocht delen over wat er thuis speelde, zonderde ik mezelf veel af van klasgenoten. Ook thuis was ik vaak alleen. Resultaat: ik voelde mezelf echt eenzaam. En eigelijk heb ik mezelf zo de hele middelbare schoolperiode wel gevoeld.

Nou moet je weten dat ik mezelf altijd wel een beetje een buitenbeentje voelde. Ik ben vandaag de dag 1,83 m, maar ik was al 1,80 m in groep 8! Daarnaast was ik ook niet de meest gezonde eter, waardoor ik ook een paar kilo te zwaar was. Omdat ik mezelf zo eenzaam voelde, heb ik op een dag (zo rond mijn 14e) bedacht dat niemand met mij om wilde gaan, omdat ik te dik was. Dat was voor mezelf ook een hele prettige conclusie. Want alles wat ik hoefde te doen was afvallen, en dan zou ik weer contacten krijgen.

Het begon met het onschuldig schrappen van tussendoortjes en eindigde met een dagmenu van 1 komkommer over de hele dag en dan om 6 uur nog een kleine avondmaaltijd. In ongeveer een half jaar tijd, viel ik ruim 30 kg af. Van ongeveer 85 kg naar 55 kg. Volgens mij had ik alle symptomen die bij anorexia horen. Zo is tot mijn 19e mijn menstruatie weggebleven. Ik had het altijd koud en zag bleek. En het meest bevrijdende moment van de dag, was als de schoolbel ging en ik niet meer op die ellendige harde stoelen hoefde te zitten. Die deden namelijk in iedere houding pijn, omdat ik geen zitvlees meer had en mijn wervel tegen de rugsteun schuurde. Maar ik besloot dat het tijd was om naar de huisarts te gaan, toen mijn haar begon uit te vallen. En hij was dan ook de eerste die het woord anorexia liet vallen.

Waarom ik veganist ben
Ja, ik mis hier een tand. Maar dat is na jaren orthodontie en kaakchirurgie helemaal goed gekomen 😉

Eenzaamheid geeft tijd om na te denken

En met iedere kilo die ik verloor, raakte ik eigenlijk alleen maar meer in een isolement. Nu voelde ik me niet alleen maar eenzaam, ik was het ook echt wel een beetje. Ik was nooit bij klasgenootjes uit school, of op feestjes in het weekend. Ik vermeed ook allerlei plekken uit angst voor wat ik daar moest eten. En in de pauze zonderde ik me ook af, want ik wilde niet dat mensen zagen dat ik niets at.

Wanneer ik vegetariër werd

Ook thuis was ik door omstandigheden vaak alleen. In die periode ging ik heel veel lezen en nadenken. Over voeding, gezondheid, het milieu en dierenwelzijn. En de invloed die ik daar op had. En als je jezelf daar hoofdzakelijk mee bezighoudt, en je bent er gevoelig voor jezelf die dingen aan te trekken, kan je daar echt depressief van worden. En in mijn geval werd ik dat ook; letterlijk. Alhoewel ik mezelf natuurlijk ook niet echt vitaal voelde door de voedingstoestand waarin ik verkeerde. Dus of het lezen over alles wat er gebeurt op de wereld nou het enige is waar ik depressief van werd, weet ik ook niet meer. Maar feit is wel dat ik iedere dag wakker werd met de vraag wat er nou eigenlijk zo leuk is aan dit leven. Wat is er leuk aan leven in een wereld waarin je je echt eenzaam voelt. En met zo veel ellende en ongelijkheid. Zowel ongelijkheid onder de mensen als ongelijkheid voor de dieren. Dat laatste deed me op mijn 14e besluiten om vegetariër te worden. Ik kon het niet meer aan mezelf verkopen dat ik een dierenvriend wilde zijn en bij wilde dragen aan een betere wereld en ondertussen vlees at. Ik stopte dus puur met vlees voor de dieren en het milieu. Gezondheid speelde op geen enkele manier een rol bij dit besluit.

Wat nog het meeste pijn deed, was het feit dat mensen om me heen de keuze om geen vlees meer te eten gooide op mijn eetprobleem. Terwijl, op het moment dat elke dag in het teken stond van (niet) eten en mezelf verder inlezen in milieuproblematiek en dierenwelzijn, geen vlees eten nog het enige was wat me op dat moment blij maakte.

Het is een klein zijstapje van het onderwerp van deze blog, maar ik vind dit  heel belangrijk om te vertellen. Omdat naar mijn mening bij een eetprobleem nog te vaak en teveel wordt gefocust op eten. En natuurlijk is dit voor iedereen met een eetprobleem anders. Maar in mijn geval was het niet eten enkel een symptoom van wat er van binnen speelde. En een therapie waarbij er wordt gefocust op eten, doet niets met de onderliggende oorzaak. Wat ik probeer te zeggen: ik heb te vaak het advies gekregen om naar een diëtist te gaan. Of het verwijt gekregen dat ik mezelf zo voelde omdat ik geen vlees meer at. Of mensen die proberen je allerlei junk food te laten consumeren om je maar aan te laten komen. En hoe goed bedoeld die adviezen ook zijn: ze doen eigenlijk alleen maar meer pijn. Je voelt jezelf namelijk alleen maar minder begrepen. Het eten van een Snicker of biefstuk is namelijk voor niemand gezond. Maar nog veel belangrijker: het doet echt niks met hoe je jezelf van binnen voelt. Ik voelde me niet minder eenzaam als ik een Snicker zou eten. En ik voelde me ook echt niet minder depressief over hoe wij met dieren en de wereld omgaan als ik een biefstuk at. In mijn geval deden deze adviezen dus eerder pijn dan dat ze me verder hielpen.

Starten met het HBO

Mijn HAVO examen voelde echt als een bevrijding. Op de middelbare school kenden ze me inmiddels als het meisje met een eetstoornis. En op het HBO kon ik eindelijk een frisse start maken. Helemaal blanco opnieuw beginnen. Iets wat voor mij echt super goed was. Want alhoewel ik aan de start van mijn opleiding nog steeds een eetstoornis had (wat overigens niet zichtbaar was aan mijn lijf, want ik was op een goed gewicht, maar mentaal was het elke dag nog een strijd) kan ik vanaf mijn 19e zeggen dat ik het echt achter me kon laten.

Anyway, ik ging voeding en diëtetiek studeren (hoe kon het ook anders ;)) en heb daar oprecht heel veel geleerd. Wel merkte ik dat mijn puberjaren die ik grotendeels heb benut voor ”zelfstudie” niet helemaal voor niets waren geweest. Zeker in het eerste jaar waren er behoorlijk wat dingen die ik vrij makkelijk oppakte of al lang wist.

Maar bij veel lessen – met name over voeding – liep ik soms de deur uit met meer vragen dan antwoorden. Of ik kreeg geen volledige antwoorden. Mijn beste herinnering die dit mooi illustreert is een docent die op iedere vraag hetzelfde antwoord gaf, namelijk: omdat het uit onderzoek is gebleken. Daar kwam ik dus niet echt verder mee. Dit was ook het moment dat de zoektocht naar wat nou écht gezond was begon.

Op zoek naar de antwoorden

Naast school deed ik heel veel zelfstudie, met name door boeken te lezen. Op zoek naar de antwoorden op de vragen die ik had. Overigens totaal niet vegan georiënteerd. Maar uit ieder boek pak je weer andere dingen op. Zo was ik door Chris Verburgh van de voedselzandloper een jaar lang bang van koolhydraten, maar plantte hij ook het eerste zaadje hoe idioot het eigelijk is dat ik zuivel eet. En dus stopte ik met melk en yoghurt. En alhoewel ik door William Davis van wheat belly (in Nederland bekend als broodbuik) een jaar lang bang was van tarwe, heeft het boek me vandaag de dag geleerd dat het heel gezond is om een voedingspatroon te hebben wat bestaat uit meer graansoorten dan enkel tarwe. En zo begon ik met vaker havermout, roggebrood, rijst en spelt eten.

De plek waar ik in één keer heel veel antwoorden vond op mijn vragen

Tijdens mijn stage had ik veel contact met de diëtist die mij tijdens stage begeleide. Zij liet mij voor het eerst kennis maken met de website www.nutritionfacts.org van arts Michael Greger. En na ieder filmpje wat ik van hem keek, vond ik meer antwoorden op de vragen en twijfels die ik had. Langzaamaan raakte ik steeds meer overtuigd hoe ongezond het is om (veel) dierlijke producten te consumeren. Zijn uitleg was ook werkelijk zo kraakhelder. Er miste geen enkel puzzelstukje meer. Alle vragen die tijdens het filmpje opborrelden, had Michael Greger al een ander filmpje over gemaakt. Of hij beantwoorde die vraag zelf nog in hetzelfde filmpje. Zijn site heeft me er werkelijk van overtuigd dat een hoofdzakelijk whole food plant based voedingspatroon het beste is wat je je lijf kan bieden. En sinds ik zijn site heb ontdekt, heb ik ook nooit meer een écht goed argument gevonden om dierlijke producten voor je gezondheid te consumeren.

Maar het duurde nog even voor ik vegan at

Dat betekent overigens niet dat dat het moment was dat ik zelf ook besloot om veganistisch te gaan eten. Dat duurde nog even. Ik at toen al wel al lang geen vloeibare zuivel meer, dus ik was wel bijna veganist. Maar ik at nog wat kaas en ei. In de tussentijd had ik doordat ik mijn vriend, Fabian, aan de haak had geslagen, inmiddels ook toegang tot Netflix. En ik keek dan ook alle bekende documentaires. Food choices, Forks over Knives, Cowspiracy, the C-word etc. Maar de dag dat ik echt besloot om 100% vegan te gaan was het moment dat What The Health uitkwam. En niet eens zozeer vanwege alle gezondheidsclaims die in What The Healt werden gemaakt. Maar het moment dat de documentaire laat zien dat de mest van een varkensslachterij een hele wijk vol met negroïde mensen vergiftigt, waardoor ze allemaal ziek worden, was voor mij het moment dat ik besefte op geen enkele manier meer bij te willen dragen aan deze industrie.

Dat ging overigens echt niet in één keer goed

Dat wil overigens echt niet betekenen dat ik nou gelijk 100% vegan ging. Ik moest ook even wennen aan mijn nieuwe eetstijl en vooral op impulsieve momenten; bijvoorbeeld wanneer ik uit eten ging, was dat in het begin even lastig. En ook mijn omgeving heeft even tijd nodig gehad om te wennen aan mijn keuze. Tegelijkertijd merkte ik ook dat mijn smaak veranderde. En zeker vandaag de dag wordt ik echt misselijk van het idee dat ik kaas en ei zou eten. Toen ik datzelfde jaar in september mee ging met de vegan cruise naar Noorwegen, was de knop echt volledig om en voelde 100% vegan eten niet langer als lastig en een beperking maar als één grote verrijking.

Waarom ik veganist ben

Vandaag de dag kan ik zeggen dat ik oprecht een hele blije en gezonde veganist ben. Iedere dag opstaan en mijn best te doen een minimale schade aan te brengen op milieu, mens, dier en mijn eigen lijf maakt me echt heel blij. En al mijn kennis hierover delen met jou als lezer, maakt me nog blijer.

En alhoewel ik zelf ook verre van perfect ben, is het soms ook oprecht zwaar om teveel te weten van alles wat er gaande is. Of om mensen in de rij van de kassa bepaalde keuzes te zien maken. En als er negatieve berichten in het nieuws komen, kan ik nog steeds last hebben van depressieve gevoelens. Maar ik kan niet meer dan zelf het juiste doen. En probeer ook te respecteren dat niet iedereen op hetzelfde punt is van bewustwording als ik. Net zoals er mensen zijn die al verder zijn qua bewustwording dan ik. Het heeft voor mij ook jaren geduurd voor ik 100% veganistisch ging eten, dus hoe kan ik het dan andere mensen kwalijk nemen dat zij die keuze (nog) niet hebben gemaakt?

Waarom ik veganist ben

Daarom oordeel ik nooit over mensen hun keuzes. Het is echt iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid om te bepalen of je onderdeel wil zijn van een probleem of van een oplossing. En in welke mate en welk tempo je stappen wil zetten om bij te dragen aan een betere wereld. Ik probeer mijn steentje bij te dragen door te laten zien hoe gelukkig deze leefstijl mij maakt en een inspiratie- en informatiebron te zijn. En hopelijk helpt het jou om de keuze voor een gezonde, ethischere en minder milieubelastende leefstijl haalbaarder te maken. Weet in ieder geval dat iedere stap die je bereid bent om te zetten er één vooruit is. Dat het niet perfect hoeft (dat wordt het ook nooit). En dat een plantaardige leefstijl in geen enkel opzicht hoeft te betekenen dat je een leven vol beperkingen tegemoet gaat. En zodra je dat doorhebt, zal je ontdekken hoeveel deze leefstijl je kan brengen in plaats van dat het je van alles ontneemt.


4 reacties

  • Hans 05 november 2018 13:23

    Dank voor je verhaal, heel leerzaam. Dr Greger is ook “mijn held”, lees nu zijn boek “How not to die”. Hij heeft nu ook een “How not to die cookbook”. Veel succes met de gezondheid en je werk! Mvg

    • Lobke Faasen 06 november 2018 10:08

      Dankjewel voor je bericht. En van dat boek ga je heel veel leren 🙂

  • Marco 01 november 2018 17:56

    Ik ken jou niet persoonlijk maar ik ben zo blij dat nu jouw problemen af zijn. Op school ben ik gepest voor 10 jaar langs en ik snap een beetje (gelukkig ben ik ook af met mijn problemen). Ik ben trots op mezelf voor wat in mijn leven in positief heb veranderd en moet jij ook trots op jezelf zijn voor dezelfde reden. Het feit dat jij alles deelt (hier bvb) om andere mensen te helpen maakt jou een beter mens. Dankzij jou eet ik nog gezonder (meer whole food plant based producten en maaltijden). Happy world vegan day!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *